Što se strane štampe tiče, ona je jednodušno osudila i žestoko napala čin ubistva srpskog kralja. Tada je atentat u Srbiji (“kutiji za iznenađenja”), obilato poslužio kao izvor svakodnevnih podsmeha, oštre osude kao i pretnje mnogih evropskih zvaničnika.

U svojoj studiji “Jugoslovenske teme u francuskoj prozi”, Mihailo Pavlović piše o knjizi Pjera Lotija “Turska na umoru” (1913) i prikazu A. G. Matoša o istom delu. Matoš najpre sa čuđenjem konstatuje prelaženje Lotija, “romantične sanjalice i slikara egzotičnih predela”, na istoriju i politiku, a zatim izlaže osnovnu piščevu koncepciju – ugroženost “valjane Turske pune vrlina od strane surovih balkanskih naroda”. Matoš se osvrće na one delove gde Loti napada Srbe “žaleći za Aleksandrom i Dragom”.

Roman Gijoma Apolinera “11.000 buzdovana” je izašao 1907, i nosio je obeležje erotske i pornografske literature. U trećem delu knjige izvesni Moni (okarakterisan kao “seksualni partner” srpskog vicekonzula u Bukureštu), prisustvuje sastanku “antidinastičkog komiteta” koji treba da izglasa smrtnu presudu “sramnome Aleksandru” i njegovoj “drolji od supruge”, Dragi Mašin, kako bi Petra Karađorđevića postavili na presto “njegovih predaka”.

Svojevremeno je reditelj Živojin Pavlović pominjao da je u “Leksikonu seksualnih devijacija” koji je pre nekoliko decenija objavljen u Parizu, naišao na podatak da je jedan od atentatora (čije se ime ne pominje), lično ubio kraljicu tako što joj je “prosvirao sablju kroz polni organ, do grla, a potim obrisao sablju o dvorsku zavesu”.

Obrenovići su za sedamdeset dve od 115 godina novovekovne srpske istorije dali Srbiji pet vladara – kneza Miloša, kneza Milana, kneza Mihaila, kralja Milana i kralja Aleksandra. Nije teško izračunati da su vladari ove dinastije vladali Srbijom tri godine duže nego Karađorđevići Srbijom i Jugoslavijom. Zanimljivo je da dok smo se 2003. povodom stogodišnjice “Majskog prevrata” podsećali dinastije Obrenović, nijedna od ove dve države nije postojala.